Şiddet içermeyen direniş:
* Boykotlar: Apartheid politikalarını uygulayan işletme ve kurumların boykotlarına katıldı.
* Barışçıl protestolar: Barışçıl gösteriler, yürüyüşler ve mitingler düzenledi ve bunlara katıldı.
* Sivil itaatsizlik: O ve yoldaşları, siyahların belirli bölgelerde yaşamasını veya oy vermesini yasaklayanlar gibi adaletsiz yasaları çiğnediler.
Silahlı mücadele:
* Sabotaj: Mandela ve örgütü Umkhonto we Sizwe (Ulusun Mızrağı), hükümet binalarına ve altyapısına karşı sabotaj eylemleri gerçekleştirdi.
* Askeri eğitim: Mandela askeri taktik ve strateji eğitimi aldı ve savaşçılar için eğitim kamplarının kurulmasına yardım etti.
Siyasi aktivizm:
* Siyasi örgütlenme: Mandela, apartheid'ı sona erdirmeye adanmış bir siyasi parti olan Afrika Ulusal Kongresi'nin (ANC) kurulmasına yardımcı oldu. ANC'de başkanlık da dahil olmak üzere çeşitli liderlik görevlerinde bulundu.
* Uluslararası diplomasi: Apartheid konusunda farkındalık yaratmak ve apartheid karşıtı harekete destek toplamak için uluslararası seyahatler yaptı.
Mandela'nın şiddete ilişkin görüşlerinin zaman içinde geliştiğini belirtmek önemlidir. Başlangıçta değişimi başarmak için silahlı mücadelenin gerekli olduğuna inanıyordu. Ancak cezaevinden çıktıktan sonra barışçıl direnişi ve uzlaşmayı savundu.
Mandela çeşitli yöntemler kullanırken demokrasinin, eşitliğin ve insan haklarının temel ilkelerine olan bağlılığını istikrarlı bir şekilde sürdürdü. Onun mirası yalnızca apartheid'e karşı mücadelesinde değil, aynı zamanda şiddet karşıtlığına ve affetmenin gücüne olan sarsılmaz inancında da yatmaktadır.