***
> Birinci Bölüm
> CEBİR ÖNCESİ ÖĞRETMENİMİ YANLIŞLIKLA BUHARLAŞTIRDIM.
> Benim gibi on iki yaşında DEHB'li bir disleksik olsanız bile bu unutacağınız bir şey değildir. Demek istediğim, gerçek bir heyecan yaratan Bayan Dodds dışında çoğu öğretmen zaten o kadar da heyecan verici değildi. Her şeyden önce, koridorda yürürken ses çıkaran şu siyah, sivri uçlu ayakkabıları giyiyordu. İkincisi, gözleri bana bir şahini hatırlattı. Bana sanki kafatasımın içini görebilecekmiş gibi bir bakış açısı vardı.
> Bayan Dodds aynı zamanda DEHB'm konusunda beni kötü hissettiren tek öğretmendi. "Percy," derdi, "sadece odaklanmaya çalışsaydın çok daha iyisini yapardın."
> Ona her zaman odaklanmaya çalıştığımı söylemek istedim ama beynim farklı bir şekilde programlanmıştı. Demek istediğim, benimki gibi bir beyne sahip olduğunuzda, aynı anda yayın yapan binlerce farklı radyo istasyonuna sahip olmak gibi bir şey bu. Sadece bir istasyon değildi, hepsi vardı, her birinin sesi bir öncekinden daha yüksekti.
> Ama bunların hiçbirini asla söylemedim. Sınıfının en arka sıralarında oturup ikinci dereceden denklem formülünü öğrenmek yerine yapmayı tercih ettiğim şeylerin hayalini kuruyordum.
***
Daha fazlasını okumak istiyorsanız bana bildirin!