Ancak Finney'in muhalefet ve eleştiriyle karşı karşıya kaldığı bazı alanları tespit edebiliriz:
* Canlanmada "yeni önlemlere" yaptığı vurgu: Finney'in "endişeli sıralar" ve "uzun süreli toplantılar" kullanmak gibi yöntemleri, bazı gelenekçi din adamları tarafından radikal olarak değerlendirildi. Aşırı duygusal ve manipülatif olmakla suçlandı ve teknikleri tartışmalara yol açtı.
* Sosyal reforma ilişkin görüşleri: Finney köleliğin kaldırılması ve ölçülülüğün güçlü bir savunucusuydu ve bu da onu toplumun karşıt görüşlere sahip bazı kesimleriyle anlaşmazlığa düşürüyordu.
* Presbiteryen Kilisesi içindeki tartışmaları: Finney'nin "özgür irade" vurgusu ve kader konusundaki alışılmışın dışında görüşleri, Presbiteryen Kilisesi içinde gerginliğe neden oldu ve sonuçta onun mezhepten ayrılmasına yol açtı.
* Akıl sağlığıyla mücadelesi: Finney hayatı boyunca depresyon ve kaygı dönemleri yaşadı ve bu durum zaman zaman hizmetini de etkiledi.
* Modern Evanjelik ortam üzerindeki etkisi: Her ne kadar Finney'in mirası çok büyük olsa da, bazı eleştirmenler onun kişisel dönüşüme ve duygusallığa yaptığı vurgunun, sonuçta daha bireysel ve sosyal açıdan daha az katılımcı bir Evanjelizm biçiminin yükselişine katkıda bulunduğunu öne sürüyor.
Bunların tarihi olayların yorumları olduğunu hatırlamak önemlidir. Finney'in başarısızlıkları mutlaka kişisel eksikliklerden değil, daha ziyade kendi dönemi ve hakim dini ve sosyal ortam bağlamındaki çekişme noktalarından kaynaklanıyordu.
Sonuçta Charles G. Finney'nin hayatı ve hizmeti karmaşık ve çok yönlüydü; zorluklar ve tartışmalar yaşarken aynı zamanda Amerikan din tarihinde yadsınamaz bir iz bıraktı.