* Umut: Umut çoğu zaman kırılgan ve geçici olsa da Eliezer, tanık olduğu küçük nezaket eylemleri ve Müttefik kuvvetlerin yaklaştığı yönündeki söylentilerin fısıltılarıyla körüklenerek kurtuluş olasılığına tutundu.
* İçgüdü: Eliezer, yürüyüşü, vücudunun neredeyse içgüdüsel olarak hareket ettiği, temel bir hayatta kalma ihtiyacının yönlendirdiği bir hayatta kalma mücadelesi olarak tanımlıyor. Fiziksel gücüne ve iradesine güvenerek sınırlarını zorladı.
* Kardeşlik: Yürüyüşün ortak acıları ve zorlukları mahkumlar arasında dostluk duygusunu güçlendirdi. Yiyecek paylaşarak ve cesaret verici sözler söyleyerek birbirlerini desteklediler. Bu ortak deneyim bir dayanışma ve amaç duygusu sağladı.
* Bellek: Eliezer, ailesinin ve sevdiklerinin anılarından güç alarak sık sık geçmiş yaşamını anıyordu. Bu anılar, umutsuzluğun ortasında bile ona ne için savaştığını hatırlatıyordu.
Eliezer'in deneyiminin son derece kişisel olduğunu ve onu devam ettiren tek bir faktörün olmadığını belirtmek önemlidir. Hayatta kalması muhtemelen bu faktörlerin yanı sıra, yaşama konusundaki inatçı kararlılığının bir birleşimiydi.