Çelişkileri kusur olarak görmek yerine, onları kendi geniş ve kapsayıcı doğasının kanıtı olarak yüceltir. Bu, aşağıdaki gibi satırlarda açıkça görülmektedir:
* "Kendimle çelişiyor muyum? Peki, kendimle çelişiyorum, (Ben büyüğüm, çoklukları barındırıyorum.)"
Burada Whitman çelişkileri kabul ediyor ancak onlar için özür dilemiyor. Çelişkileri, görünüşte çelişkili olanlar da dahil olmak üzere tüm olasılıkları kapsadığını düşündüğü insan deneyiminin genişliği ve karmaşıklığı için bir metafor olarak kullanıyor.
Çelişkilerinin bir kusur değil, kendi varlığının zenginliği ve derinliğinin bir kanıtı olduğunu savunuyor. İçerdiği "çokluklar", insan deneyimini oluşturan farklı bakış açılarını, deneyimleri ve inançları temsil eder.
Whitman'ın "Song of Myself" adlı eserinde esasen yaklaşımı, kendi içindeki ve dünyadaki çelişkileri uzlaştırmaya ya da bahaneler öne sürmeye çalışmak yerine onları kucaklamak yönündedir. Bunları insan deneyimi için vazgeçilmez, zenginlik ve güzelliğin kaynağı olarak görüyor.