1. Yaratılış ve Köken:
* Adem Tanrı tarafından yaratıldı: İncil'deki anlatımda Adem, doğrudan Tanrı tarafından kendi suretinde oluşturulan ilahi bir yaratık olarak görülür.
* Canavar insan tarafından yaratıldı: Canavar ise bir insan olan Victor Frankenstein tarafından bilimsel bir deney sonucunda yaratılmıştır. Bu yapay köken, kendisini doğası gereği farklı ve canavar gibi hissetmesine neden oluyor.
2. Fiziksel Görünüm:
* Adem mükemmel bir varlıktı: Adem İncil'de güzel ve mükemmel olarak tanımlanır.
* Canavar çok çirkindi: Canavar, orantısız özellikleri ve korkutucu görünümüyle sürekli olarak grotesk ve çirkin olarak tanımlanıyor. Bu fiziksel farklılık onun yabancılaşma ve tiksinme hissine katkıda bulunuyor.
3. Eğitim ve Sosyalleşme:
* Adem Tanrı'dan rehberlik aldı: Adem'e Aden Bahçesi'nde Tanrı tarafından rehberlik ve yönlendirme verildi.
* Canavar kendi kendini yetiştirdi ve izole edildi: Canavarın hiçbir rehberliği veya desteği yoktu ve dünyayı kendi başına öğrenmek zorunda kaldı. Görünüşü nedeniyle toplum tarafından dışlanmış ve reddedilmiş, bu da onun yalnızlık duygusunu daha da güçlendirmişti.
4. Amaç ve Kimlik:
* Adem'e açık bir amaç verildi: Adem yeryüzünün hükümdarı olmak ve doğayla uyum içinde yaşamak için yaratıldı.
* Canavarın bir amacı yoktu: Canavar amaçsız yaratılmıştı ve o, dünyadaki yerini anlamakta zorlanıyordu. Sadece görünüşü nedeniyle değil, kimlik ve aidiyet eksikliği nedeniyle de kendisini bir "canavar" gibi hissediyordu.
5. Canavarın Bağlantı Arzusu:
* Adem'in Havva'yla arkadaşlığı vardı: Adem'e, bağlantının ve sevginin önemini simgeleyen bir arkadaş olarak Havva verildi.
* Canavar arkadaşlık ve kabul görmeyi arzuluyordu: Canavar bağlantı kurmanın ve kabul edilmenin özlemini çekiyordu ama görünüşü ve sosyal becerilerin eksikliği onu dışlanmış biri haline getiriyordu. Bir "canavar"dan daha fazlası olarak görülmeyi umutsuzca istiyordu ama toplum onun olumsuz imajını sürekli güçlendiriyordu.
Sonuç olarak canavar, doğal olmayan kökeni, çirkin görünümü, rehberlik eksikliği ve bir amaç ve bağlantının olmayışı nedeniyle kendisini Adem'den temelde farklı görüyor. Anlaşılmak ve kabul edilmek için verdiği sürekli mücadele, onu trajik bir figür haline getiriyor; kontrolsüz hırsın tehlikelerini ve yaratımlarımıza karşı sorumluluktan vazgeçmenin sonuçlarını vurguluyor.