Fragonard, Rokoko döneminin anlamsızlığını ve romantizmini yakalayan, çoğunlukla kur yapma, baştan çıkarma ve cennet gibi manzaraları tasvir eden büyüleyici resimleriyle tanınır. Bununla birlikte, şakacı kompozisyonlarının yüzeyinin altında, çoğu zaman, zevkin geçici bir doğasını ve zamanın kaçınılmaz geçişini düşündüren melankolik bir alt ton vardır.
Bu ince melankoli onun en ünlü eserlerinde görülebilir:
* "Salıncak" (1767): Tablo, sevgilisiyle birlikte sallanan genç bir kadının kaygısız bir sahnesini tasvir ederken aynı zamanda gizli ilişkilerinin kırılganlığına ve skandal potansiyeline de işaret ediyor.
* "Salıncaktaki Mutlu Kazalar" (1767): Bu çalışma, bir piskoposun eşliğinde sallanan genç bir kadını tasvir ediyor, ihlal potansiyeline ve tutkunun geçici doğasına işaret ediyor.
* "Toplantı" (1773): Resim, iki sevgili arasındaki çalınmış bir yakınlaşma anını yakalıyor, ancak kadının bastırılmış renkleri ve melankolik ifadesi bir özlem ve geçicilik duygusunu çağrıştırıyor.
Fragonard'ın şakacı Rokoko estetiğini bir melankoli dokunuşuyla harmanlama yeteneği, eserini farklı kılıyor ve insani duyguların karmaşıklığını derin nüanslarla yakalamasına olanak tanıyor.