* İfade: Bakıcının içsel durumunu aktarmak için nazik gülümsemelerden düşünceli kaş çatmalara kadar yüz ifadelerindeki ince nüansları yakaladı.
* Duruş ve Hareket: Raphael, bakıcılarının pozlarını ve jestlerini titizlikle düzenledi; çoğu zaman onların fiziksel varlıklarını ve bireyselliklerini öne çıkardı.
* Giysi ve Aksesuarlar: Konularını daha da karakterize etmek için kıyafet ve aksesuarlar kullandı. Kumaş seçimi, renk seçimi, takı ve saç modeli gibi detayların tümü bakıcının genel izlenimine katkıda bulundu.
* Arka Plan ve Ayar: Raphael'in portreleri için seçtiği arka planlar ve ortamlar çoğunlukla bağlam sağlıyor ve modelin sosyal statüsü, mesleği veya ilgi alanları hakkında ipuçları veriyordu.
* Işık ve Gölge: Konularının özelliklerini şekillendirmek için ışık ve gölgeyi ustaca kullanarak derinlik ve gerçekçilik duygusu yarattı.
* Renk Paleti: Raphael'in her portre için seçtiği renkler, modelin cilt tonlarını ve kıyafetlerini tamamlayacak ve uyumlu ve çağrıştırıcı bir genel izlenim yaratacak şekilde özenle seçildi.
Genel olarak Raphael, portrelerinde kayda değer düzeyde psikolojik içgörü elde etti. Sadece fiziksel benzerlikleri tasvir etmiyordu, daha ziyade deneklerinin kişiliklerinin özünü yakalıyordu. Sanatı aracılığıyla duyguyu, zekayı ve karakteri aktarmanın ustasıydı; portrelerini zamansız ve büyüleyici kılıyordu.