* Paul'ün körlüğü: Bu romanın en bariz ve merkezi ironisi. Pavlus'un etrafındaki dünyaya karşı gerçek körlüğü, başkalarının mecazi körlüğünün keskin bir şekilde farkına varmasını sağlar. Windsor Downs Gölü'ndeki durumun gerçekliğini, Erik'in zorbalığının gerçek sebebini ve onları çevreleyen gerçek tehlikeyi göremiyorlar.
* Erik'in "süper kahraman" resmi: Görünüşte popüler ve güçlü bir sporcu olan Erik Fisher, aslında son derece güvensiz ve sorunlu bir çocuktur. Savunmasız noktalarını maskelemek için şiddet ve korkutma kullanıyor. Güçlü görünümü ironik bir şekilde gerçek zayıflığını gizliyor.
* "Mükemmel" topluluk: Windsor Downs Gölü'nün görünüşte cennet gibi görünen topluluğu yolsuzluk, şiddet ve sorumluluk eksikliğiyle boğuşuyor. Uğraştıkları "mükemmellik", yüzeyin altındaki karanlığı maskeleyen bir cephedir.
* Futbol takımının zaferi: Futbol takımının zaferi bir zafer olarak kutlanır, ancak bunun yüksek bir bedeli vardır. Ekip yalanlar ve manipülasyon üzerine kuruludur ve zafer sonuçta boştur. Bu "başarının" gerçek maliyetinin kabul edilmemesi, bu kadar sığ bir başarıyı kutlamanın ironisini vurguluyor.
* "Adalet" sistemi: Yasayı koruması ve desteklemesi gereken adalet sistemi, Windsor Downs Gölü'ndeki ciddi sorunlara çözüm bulmakta başarısız oluyor. Bu, ironik bir şekilde sistemin yetersizliğini ve masumları gerçekten koruma konusundaki başarısızlığını vurguluyor.
Genel olarak, "Mandalina"daki ironi, görünüşler ile gerçeklik arasındaki karşıtlığı vurgulamaya hizmet ediyor. Roman, görünüşte mükemmel toplulukların yüzeyinin altında yatan ikiyüzlülüğü ve karanlığı açığa çıkarıyor. Bu ironi, okuyucuyu toplumun değerlerini ve varsayımlarını sorgulamaya ve körü körüne kabullenmenin sonuçlarıyla yüzleşmeye zorluyor.