Güçlü yönler:
* İlahi Haklara Güçlü İnanç: Charles, hükümdarların ilahi hakkına sıkı sıkıya inanıyordu ve Tanrı'nın kendisine Parlamentoya hesap vermesine gerek kalmadan yönetme yetkisi verdiğine inanıyordu. Bu, o dönemde hükümdarlar arasında yaygın bir inanç olmasına rağmen, Charles'ın bu ilkeye olan sarsılmaz bağlılığı, Parlamento ile çatışmayı körükledi.
* Kişisel Adanmışlık: Charles son derece dindardı ve Tanrı'ya ve halkına karşı sorumluluğunu ciddiye alıyordu. Ayrıca kendisini ailesine, özellikle de eşi Henrietta Maria'ya adamıştı.
* Askeri Liderlik: Charles, özellikle İç Savaş'ın ilk aşamalarında yetenekli bir askeri komutandı. Savaş alanındaki cesareti ve kararlılığıyla tanınıyordu.
Zayıf yönler:
* Siyasi Zeka Eksikliği: Charles, değişen siyasi ortamı ve Parlamentonun artan gücünü anlamakta zorlandı. İnançlarından taviz vermeyi reddederek potansiyel müttefiklerini sık sık yabancılaştırdı.
* Otoriter Eğilimler: Charles güçlü, merkezi otoriteye inanıyordu ve iktidarı Parlamento ile paylaşmak istemiyordu. Bu, vergilendirme, dini konular ve diğer konularda sık sık çatışmalara yol açtı.
* Kötü İletişim: Charles, soğukkanlılığı ve tebaasıyla etkili bir şekilde iletişim kuramamasıyla biliniyordu. Nadiren kamuoyunun fikrini araştırdı ve çoğu zaman Parlamentonun endişelerini görmezden geliyor gibi göründü.
* Finansal kötü yönetim: Charles'ın cömert harcamaları ve maliyetli savaşları kraliyet hazinesini tüketti ve onu finansman için giderek daha fazla Parlamento'ya güvenmeye zorladı. Bu durum, Parlamento'nun keselerin kontrolü üzerindeki kontrolünü sağlamaya çalışması nedeniyle gerginlik yarattı.
Sonuçta Charles'ın liderliği, İngiliz İç Savaşı'nın patlak vermesinde önemli bir faktördü. Parlamentoyla uzlaşmayı reddetmesi ve kralların ilahi haklarına olan sarsılmaz bağlılığı, siyasi ve dini bir krize yol açtı.
Charles'ın ilahi hakkına olan inancı güçlü olmasına rağmen, sonuçta Kraliyet ile Parlamento arasındaki boşluğu kapatmayı başaramadı ve onun çöküşüne yol açtı. Onun 1649'daki idamı İngiliz tarihinde bir dönüm noktası oldu; mutlak monarşinin sınırlarını ve Parlamentonun artan gücünü gösterdi.