* Hiciv: Hikaye, bireysel potansiyel ve insanlık onuru pahasına bile olsa mutlak eşitlik için çabalayan bir toplumu eleştirmek için abartı ve ironiyi kullanıyor.
* Kara Mizah: Vonnegut, bu zorunlu eşitliğin saçmalığını ve trajik sonuçlarını vurgulamak için mizahtan yararlanıyor. Harrison'a dayatılan ağırlıklar ve kulaklık gibi engeller hem komik hem de rahatsız edici.
* Distopik Dehşet: Mizah ve hicivlerin temelinde derin bir huzursuzluk duygusu yatıyor. Okuyucu Harrison'a ve bireyselliğin bastırıldığı bir toplumun potansiyel geleceğine karşı tüyler ürpertici bir korku duyuyor.
Hikayenin ruh hali sürekli olarak biri ya da diğeri değil. Gülünç ile dehşet verici arasında gidip geliyor ve okuyucu için güçlü ve rahatsız edici bir deneyim yaratıyor. Bu bizi eşitliğin gerçek anlamını ve ne pahasına olursa olsun bunu başarmanın tehlikelerini sorgulamaya bırakıyor.