Baudelaire'in Romantizm Eleştirisi:
* Yüzeysellik: Romantizm'in yüzeysel ve duygusal yönleri olarak gördüğü yönleri, özellikle de onun idealize edilmiş doğaya, duygulara ve geçmişe odaklanmasını eleştirdi. Gerçek derinlikten ve entelektüel titizlikten yoksun olduğuna inanıyordu.
* Kaçış: Baudelaire, Romantizmi bir tür kaçış, modern yaşamın ve kentsel varoluşun sert gerçeklerinden kaçma girişimi olarak gördü. Gerçek sanatın bu gerçeklerle doğrudan yüzleşmesi gerektiğini savundu.
* Modernite Eksikliği: Romantizmin modasının geçmiş olduğunu ve modern toplumun karmaşıklığıyla baş edemediğini düşünüyordu. Modern deneyimin özünü yakalamak için yeni bir estetiğe ihtiyaç olduğuna inanıyordu.
Baudelaire'in Romantizmi Yeniden Yorumlaması:
* Bireye Vurgu: Baudelaire, Romantik'in bireye odaklandığını fark etti, ancak bunu yabancılaşma, hayal kırıklığı ve modern durumla boğuşan "modern" bireyin kutlanması olarak yeniden yorumladı.
* Karanlık Tarafın Keşfi: Kötülük, günah ve grotesk ve ürkütücü olanın güzelliği dahil olmak üzere insan doğasının karanlık yönlerini araştırdı. Bu, Romantizm'in çoğunda yaygın olan insanlık durumuna ilişkin idealize edilmiş ve çoğunlukla arındırılmış görüşle çelişiyordu.
* Modernlik ve Güzellik: Baudelaire, geleneksel romantik güzellik kavramlarını reddederek, güzelliğin modern yaşamın görünüşte sıradan ve çirkinliğinde bulunabileceğini savundu.
Özünde, Baudelaire'in Romantizm görüşü, romantizmin yüzeyselliğini ve kaçışını reddederken, bazı temel temalarını koruyarak bunları modern yaşam ve kentsel deneyim merceğinden yeniden yorumlamaktı. Modern dünyanın hem güzelliğini hem de çirkinliğini kucaklayan, bireye odaklanan ve insan doğasının karanlık tarafını keşfeden "modern" bir estetik arayışındaydı.
Baudelaire'in çalışmaları, özellikle de "Les Fleurs du Mal" (Kötülüğün Çiçekleri), onun benzersiz Romantizm vizyonunun, Sembolizmin ve modern sanatın gelişimini derinden etkileyen bir vizyonun kanıtıdır.