Sfumato (İtalyanca "dumanlı" anlamına gelir), yumuşak, puslu bir etki yaratmak için aydınlık ve karanlık arasındaki ince geçişleri kullanan bir tekniktir. Çok ince boya katmanları kullanılarak, bir rengin diğerine yavaş yavaş karıştırılmasıyla elde edilir. Bu, özellikle figürlerin yüzlerinde derinlik ve hacim yanılsaması yaratıyor.
Sfumato'ya şu şekilde ulaşıldı:
* Camlama: Raphael, her katman bir öncekinden biraz daha koyu veya daha açık olan yarı saydam sır katmanları oluşturacaktı. Bu, kademeli geçişlere ve derinlik hissine izin verdi.
* Fırça işi: Renkleri harmanlamak, ton ve dokuda ince farklılıklar yaratmak için ince fırçalar kullandı.
* Dalga geçme: Raphael bazen özellikle gözlerde ve dudaklarda vurgular ve gölgeler oluşturmak için hafif bir vuruş tekniği kullanıyordu. Bu, gerçekçilik ve parlaklık duygusu ekledi.
Ana tekniği sfumato olsa da Raphael, elde etmek istediği spesifik detay ve etkiye bağlı olarak başka teknikler de kullandı.
Raphael'in kullandığı diğer teknikler:
* Chiaroscuro: Derinlik ve hacim oluşturmak için aydınlık ve karanlık arasında güçlü kontrastlar kullanmak.
* Doğrusal Perspektif: Tuvalde derinlik ve mekan hissi yaratmak için matematik ilkelerini kullanmak.
* Kısaltma: İzleyicinin alanına uzanıyormuş gibi bir yanılsama yaratmak için figürlerin orantılarının çarpıtılması.
Bu tekniklerin, özellikle de sfumato'nun birleşimi, Raphael'in güzelliği, gerçekçiliği ve duygusal derinliğiyle bilinen ikonik Madonna resimlerini yaratmasına olanak sağladı.