İşte nedeni:
* Talihsiz Serüvenler Dizisi'nin dünyası doğası gereği kasvetlidir: Baudelaire yetimleri sürekli olarak korkunç durumlarla karşı karşıyadır ve hayatları kayıplar ve talihsizliklerle doludur. Hikayeler keder, dayanıklılık ve dünyanın sert gerçeklerini araştırıyor. Umut ve mizah dolu anlar olsa da genel hava kasvetli.
* Karakterlerin mücadelelerine odaklanma: Handler, Baudelairelerin dayanıklılığını ve gerçeği ortaya çıkarma konusundaki kararlılıklarını vurguluyor. Karakterler zorluklarla yüzleşmeye devam ederken, sonlar genellikle okuyucuda belirsizlik ve özlem duygusu bırakıyor. Bu mutlaka üzüntü değil, daha ziyade mücadelelerinin süregelen doğasının bir yansımasıdır.
* Kapanmanın acı-tatlı doğası: Bazı sonlar hem acı hem tatlı gelebilir çünkü bir yandan yetimlerin yaşadığı zorlukların süregelen doğasını kabul ederken bir yandan da bir kapanış hissi sunuyorlar. Örneğin "Son"un sonu, bir yandan umut dolu bir geleceğe işaret ederken, bir yandan da Baudelairelerin zorluklarla karşılaşmaya devam edeceğinin altını çiziyor.
* Yazarın stili: Handler kara komedi ve hicivli bir ton kullanıyor ve çoğu zaman çocukların karşılaştığı durumların saçmalığını vurguluyor. Bu yaklaşım melankoli duygusu yaratabilir ama aynı zamanda Baudelairelerin dirençliliğini ve kararlılığını vurgulamaya da hizmet eder.
Bu nedenle, Talihsiz Serüvenler Dizisi'nin sonları kasıtlı olarak üzücü olmaktan ziyade kitabın genel temalarını ve tonunu yansıtıyor. Karakterlerin karşılaştığı zorlukları, dayanıklılıklarını ve mücadelelerinin devam eden doğasını vurguluyorlar. Sonlar üzücü gelebilir ama aynı zamanda bir umut ve kapanış hissi de sunarak insan ruhunun zorluklara rağmen sebat etme gücünü vurguluyor.