* Durumsal İroni: Bu belki de en yaygın türdür. Kitabın tamamı şuna dayanıyor:
* Tanrıların Percy'ye olan güveni: Muazzam güçlerine rağmen Olimpiyat tanrılarının Kronos'u yenmek için Percy'ye ihtiyacı var. Kehanet, yalnızca Üç Büyük'ün bir çocuğunun Kronos'u yenebileceğini açıkça belirtiyor ve güçlü tanrıların görünüşte sıradan bir gence ne kadar bağımlı olduğunu gösteriyor.
* Luke'un ihaneti: Percy'nin arkadaşı ve akıl hocası Luke'un, Kronos'un şampiyonu olan ana kötü adam olduğu ortaya çıkar. Bu beklenmedik ihanet, dokunaklı ve trajik bir değişime neden olur.
* Melez Kampı'nın güvenlik açığı: Yarı tanrıların sığınağı Melez Kampı, Titanların sürekli saldırısı altındadır. Güvenli bir sığınak olduğu düşünülürse bu oldukça ironik.
* Dramatik İroni: Bu, izleyicinin karakterlerin bilmediği bir şeyi bildiği durumlarda ortaya çıkar.
* Percy'nin ebeveynliği: Okuyucu bu gerçeği öğrenmeden çok önce Percy'nin Poseidon'un oğlu olduğunu biliyor. Percy kimliğini anlamaya çalışırken bu durum gerilim ve beklenti yaratır.
* Luke'un kaderi: Okuyucu Luke'un nihai kaderinin, Annabeth'i kurtarmak için yaptığı fedakarlığın farkındadır; ancak Luke bunun onun sonu olacağını bilmemektedir.
* Sözel İroni: Bu form daha az belirgindir ancak hala mevcuttur:
* Percy'nin "güçleri": Percy'nin "güçleri" genellikle disleksi ve DEHB gibi zayıf yönler olarak tanımlanır. Bu ironik çünkü bu "zayıflıklar" aslında onun bir yarı tanrı olarak güçlü yanları.
* Tanrıların vaatleri: Tanrılar sıklıkla tutamayacakları veya tutamayacakları sözler vererek bir ironi duygusu yaratırlar.
Genel olarak, Son Olimpiyatçı'da ironinin kullanımı, karakterlere ve ilişkilerine gerilim, mizah ve karmaşıklık duygusu katarak anlatıyı zenginleştiriyor. Kader, güç ve insanlık durumu temalarını öne çıkararak Titanlara karşı verilen destansı savaşa derinlik katıyor.