1. Aşırı Kullanım ve Aşinalık: Defalarca söylenip tekrar anlatılan fıkralar, yeniliğini ve etkisini yitirir. Önemli noktaları tahmin edilebilir hale gelir ve mizah kaybolur.
2. Kötü Uygulama: İyi yapılandırılmış bir şaka zamanlamaya, sunuma ve akıllıca bir vurguya dayanır. Bu unsurlardan herhangi biri eksikse, şaka başarısızlıkla sonuçlanabilir ve zorlama gelebilir.
3. Klişe Konular: Bazı şaka konuları sıklıkla aşırı kullanılıyor ve bu da öngörülebilir ve sönük bir mizaha yol açıyor. Kayınvalidelerle ilgili şakalar, sarışın şakaları ve stereotipler sıklıkla bu kategoriye girer.
4. Özgünlük Eksikliği: Bazı şakalar eski fikirleri küçük değişikliklerle yeniden ele alır. Bu onların kendilerini orijinal ve komik hissetmemelerine neden olabilir.
5. Kişisel Zevk: Mizah subjektiftir. Birinin komik bulduğunu bir başkası saçma bulabilir. Farklı kültürlerin, nesillerin ve bireylerin farklı mizah anlayışları vardır.
6. Niyet: Bazı şakalar kasıtlı olarak yetersizdir ve kendini küçümseyen şakalar veya baba şakaları gibi belirli bir mizah türünü hedefler. Bu şakalar genellikle zekice bir zekadan çok absürdlüğe ve beklenmedikliğe dayanır.
7. Kötü Zamanlama: Bir şakayı yanlış zamanda veya yanlış izleyiciye anlatmak, şakanın tuhaf ve komik görünmemesine neden olabilir.
8. Bağlam Eksikliği: Şakalar genellikle ortak bağlama veya kültürel anlayışa dayanır. Eğer seyirci bu bağlamdan yoksunsa şaka işe yaramayabilir.
9. Kötü Yazılmış Önemli Noktalar: Zayıf bir can alıcı nokta, iyi bir kurulumu bile mahvedebilir. İyi bir can alıcı nokta şaşırtıcı, zekice ve esprinin önermesiyle alakalı olmalıdır.
10. Alaka Eksikliği: Mevcut konuşma veya durumla ilgisi olmayan şakalar yersiz ve komik olmayabilir.
Mizahın öznel olduğunu hatırlamak önemlidir. Birinin saçma bulduğunu diğeri komik bulabilir. Ancak yukarıda sayılan faktörler bir esprinin kötü algılanmasına katkıda bulunabilir.