* Sıradan insana hitap: Her üç adam da son derece karizmatikti ve Buhran sırasında mücadele eden sıradan Amerikalıların hayal kırıklıklarından ve kaygılarından başarıyla yararlandılar. Doğrudan halkla konuştular, sıklıkla popülist bir dil kullandılar ve zengin seçkinleri ve mevcut siyasi kurumu eleştirdiler.
* Yeni Anlaşmanın Eleştirisi: New Deal'a ilişkin görüşleri farklı olsa da üçü de Başkan Roosevelt'in politikalarını eleştiriyordu. New Deal'ın ortalama bir insana yardım etmek için yeterince şey yapmadığını ve aslında zenginlere fayda sağladığını savundular.
* Radikal değişim arzusu: Her üç adam da Amerikan ekonomik ve politik sistemlerinde önemli değişiklikler yapılmasını savundu. Long "Zenginliğimizi Paylaşın" programını önerdi, Coughlin bankaların ve endüstrilerin kamulaştırılmasına yönelik bir planı destekledi ve Townsend yaşlılar için aylık emekli maaşı verilmesini teşvik etti.
* Platform olarak radyo: Hepsi geniş bir kitleye ulaşmak için radyonun gücünden yararlandı. Ateşli konuşmaları ve büyüleyici kişilikleri ülke çapındaki dinleyicilerde yankı uyandırdı ve onları ulusal söylemde güçlü sesler haline getirdi.
İşte aralarındaki farklılıkların bir dökümü:
* Huey Long: Louisiana'nın popülist bir valisi olarak, servetin yeniden dağıtılmasını ve garantili bir asgari gelir sağlanmasını öneren "Zenginliğimizi Paylaşın" programıyla ulusal çapta üne kavuştu. 1935 yılında suikasta kurban gitti.
* Peder Coughlin: Katolik bir rahip ve radyo kişiliği olan kendisi, platformunu New Deal'ı eleştirmek ve Katolik ilkelerine dayanan bir tür sosyal adaleti teşvik etmek için kullandı. Giderek daha fazla Yahudi aleyhtarı oldu ve 1930'larda faşist hareketlerle aynı safta yer aldı.
* Francis Townsend: Emekli bir doktor olan kendisi, 60 yaş üstü tüm Amerikalılara aylık 200 dolar emekli maaşı öneren "Townsend Planı"yla ün kazandı. Bunun ekonomiyi canlandıracağına ve yaşlılara rahatlık sağlayacağına inanıyordu.
Farklılıklarına rağmen bu üç figürün tümü Buhran döneminin siyasi manzarasının şekillenmesinde önemli roller oynadılar. Yerleşik düzene ilişkin hayal kırıklığı duygusunun alevlenmesine yardımcı oldular ve popülist hareketlerin yükselişine katkıda bulundular. Mirasları bugün tarihçiler tarafından tartışılmaya devam ediyor.