"Çocuklar"da adı açıklanmayan anlatıcı, ebeveynlerinin "sorunun" ne olduğunu hiçbir zaman açıkça belirtmez. Ancak hikaye birkaç konuyu ima ediyor:
* Duygusal Mesafe: Ebeveynler çocuklarından uzak ve duygusal olarak kopuk olarak tasvir ediliyor. Yüzeysel konuşmalar yapıyorlar ve çocuklarının iyiliğinden çok kendi kaygılarıyla ilgileniyor gibi görünüyorlar.
* İletişim Eksikliği: Aile etkili bir şekilde iletişim kurmakta zorlanır, bu da yanlış anlaşılmalara ve hayal kırıklıklarına yol açar. Anlatıcının ebeveynleri kapalı ve düşüncelerini ve duygularını paylaşmaya isteksiz olarak tasvir ediliyor.
* Gerçekçi Olmayan Beklentiler: Ebeveynlerin çocuklarından, özellikle de yetişkinlerin kavram ve duygularını anlamalarına ilişkin gerçekçi olmayan beklentileri vardır. Çocuklara olduklarından büyük davranmaları yönünde baskı yapıyorlar, bu da yabancılaşma hissine yol açıyor.
Barthelme, neyin yanlış olduğunu doğrudan belirtmek yerine, ince ayrıntıları ve anlatıcının gözlemlerini kullanarak iletişimin gergin olduğu ve duygusal bağın eksik olduğu, işlevsiz bir aile resmi yaratıyor.